تبلیغات
. - دخترم روسری قرمز داشت

دخترم روسری قرمز داشت

4 فروردین 95 12:35

نویسنده : قند پارسی



(... دخترم روسری قرمز داشت ...))

***

ناودان , ...
گوش... به لالایی باران می داد ...

داخل ِ .. صورتِ .. پُر آبله ی.. کارگری ...
" چاله ای" ...
بُغضش را ...
( چَرخِ ) سَمندی ...
ترکاند ...

بر سَرِ رهگذران ... غُنچه ی چَتر ... شِکُفت .

" گُربه ای " کُنج درِ گاراژی ....شیـر می داد به " گُربه بچّه ای " ....
" کارگر " ...
موی سر و ریشش را ...
خنده ای.. کرد.. و.. تکاند...

" بیل " را ... کرد عصا , تکیه ی دست ...
زیر یک نارون پیر نشست ...

" شال " او روسـری قرمـز بود ...

نفسش...
زندگی اش ...
امیدش ...
بوی باران می داد ...
پایِ هر چین و چُروکی که به پیشانی داشت ..
کودکِ خاطره ای ... جان می داد .

کُهنه ی اندوهی ...
با ناخُن ...
می خَراشید ... بُنِ ..خِرخِره اش ...
در نگاهش , بُغضی ...تر شُده بود ...
خاطرش می لرزید ...
" گُربه " هم... آنسوتر ... می لیسید...
گوش ِ " گُربه بچه " را ...

کارگر... زیر لبش مَزمَزه کرد ...
تلخیِ عُمرش را ...
... و به غمخواری گفت ... " گُربه ی مادر" ... را :
بچّه ات فهمیدست ...
از عَرقچینی که بستست فلک , دُورِ سَرم ...
اینکه... من... کارگرم ...
بچّه ات , بو بُرده ست ...
اینکه من در به درم .

از پدر آنچه به من ارث رسید ...
... همه ی قَرضش بود .
از خورشخانه ی دنیا ... تا ... بود ....
لُقمه ای سیر نخورد .

همه ی " مادرِ من " ...
... جمع در "عکسی" بود ...
که به دیوار تَرک خورده ی ما ... بر سَرِ رَف ...
سالها تکیه به " قرآن " دادست... .

مادرم تا که مرا زاد بِمُرد ...
اوّلین بچّه ی او من بودم ...
در جوانی گُل عمرش پَژمُرد .

زندگی؛... فَرش قَشنگی ست... اگر ..
" تار" باشد پدر و مادر " پود " ...
فرش من ...
" پود "
نداشت ...
اولین نام که عُمری خُوره ی عُمرم شُد " سَرخور " بود .

من فقط کارگرم ...

( سُفره ام ) چشم به ( بیلم ) دارد ...

هیچ "چتری" به سر کارگران باز نشد ....
رأفتی, کارگران را به کَرَم " در" نگشود ...
" بیمه ای " کارگران را به تَرَحّم... ننواخت ...

"بیل" تا دست ... به دستم دارد... ( نان ) دارد ...

ـــ سایه بان سَرِ (مردم) ..." چتر " ... است ...
سایه بان سَرِ من ,...
( مُزدِ ) امروز من است .

من ؛ از الطاف "زمین " مَحرومم ...
من ؛ به اجبار " زمان " مَحکومم ...
بر سَرِ سُفره ی ما ...سنگین است ,..
سایه ی ...گوشت"بره" ...

" باد "... در خانه ی ما ,... هیچ نیارد... جُز خاک ...
" بَخت ".. درخانه ی ما ,... هیچ نبارد... جُز دَرد ...
دلِ ما , بیخ ندارد بَندش ...
" فَهمِ " ما , " سُو " ندارد چشمش ...

کوچه ی ما... تنگ است ..
, بر سَرِ کوچه ی ما –" مِهر ممنوع "– زده اند .
بچّه ی خانه ی ما ,.. کفش... ندارد در پا ...

نانِ آجُرشُده ی ما سِفت است ...
آبِ ما , از چاه است ...
چاهِ ما, موقوفه ست ...

خانه ی ما حَلَبی آباد است ...
" لوستر" خانه ی ما ...
.. شمعِ ... صدبار به قالب رفته ست ...

" سایه ی " خانه ی ما ...
.. سایه ی... گِردو.... نیست.!!
سایه اش از بُرجی" ست ...
که " کم " از خانه ی " نمرود " ندارد خشتی ...

پُشت این " کوه " ندانیم کُدامین شهر است ...!!
آبِ این "رود" ندانیم کجا می ریزد ...!!
پَرتو "عدل" ندانیم , کجا می تابد ...!!
ما ندانیم خُداوند چه شکلی دارد .. و کجا خانه ی اوست ....
از " خُداخانه ی " او خُرمایی ...
هیچ کس " نذر " نیاورد.. درِ خانه ی ما ..

. دخترم سال گُذشته تب کرد ...
دخترم ؛... روسریِ قرمز داشت ...
دخترم " قرمز " را ... بهترین رنگ خُدا می دانست ...
کُمکِ حالم بود ...
.... (( گُـل فُـروشــی می کـرد )) .....
خون او " قند" نداشت ...
.. عاشقِ .. بارشِ .. پاییزی.. بود ...
همه کس میدانست ...
او.... دیالیزی.... بود ...

" سبز " را دشمن بود ...

در...تقاطع ...هر وقت ...
سبز...
قرمز می شد ...
شوق" در دیده ی او می رقصید...
سرو " در قامت او می رویید ..
عادتش بود که بشکن میزد ...
می خندید ... می بارید ...
توی ِ دل , زَمزَمه می کرد ؛ خُدا... نوکرتم...
زیرِ لب هلهله می کرد : خُدا ... قـرمِزِتـه ...

آخرین بار که با چشمانش ,... ماه را می تاباند ... سیزده سالش بود...

در " دلش " ...حسرت یک جُفت ( النگو ) خُشکید ...
بر " تنش " رَختِ عروسی پوسید ...
دُخترِ حاجی همسایه ی ما...
سایه اش ...هم... با او دوست نشد ...

سیزده سالش بود ...
لب او خون اناری نمکید ..
دست او خوشه ای از تاک نچید ...
داغ او حوصله ام را بلعید ...
همسرم , بر سر خاکش ؛ دِق کرد ...
بی خبر غول چراغ جادو ... پدرم را دُزدید و به دُنیای فراموشان بُرد ...
خانه ی ما... پدرم را... نشناخت
کـوچه ی مـا گـُم کـرد ...
پـدر پیـرم را ...

دخترم " ...
آب شد و رفت زمین ...

پدرم " ...
دود شد و رفت هوا ...

همسرم "...
.........................
.
.
.
" ابر " از بارش پاییزی ماند ...
کارگر...
باران شد ...

کارگر ... زیر لبش .. " فاتحه "...خواند ...

ناگهان , چرخِ " سَمَند "...
وَسطِ ....فاتحه اش ......
خطِ تُرمُز انداخت ...
گُربه ای ؛... در خون شد ...
گُربه ای ؛ ..
تنها...
ماند .
.
.
.





دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: 4 فروردین 95 12:46