تبلیغات
. - مست شبگرد و عشق گلنار ( قسمت اول)

مست شبگرد و عشق گلنار ( قسمت اول)

29 شهریور 91 19:41

نویسنده : قند پارسی

 

 

 (( مست شبگرد و عشق گلنار ))

***
دیر سالیست که در کوچه ی تنهایی شب ...
بانگ مستانه ی مستی شبگرد ...
خواب را خانه گریز ِ دل مردم کردست .

دیر سالیست که شبگردِ شب ِ دلهُره ها ...
راه ِ سرمنزل ِ معشوقه ی خود گُم کردست .

دیر سالیست که مستی بی تاب ...
داستان ِ غم ِ عشقی که کشیدست تَرَنُم کردست .

دیر سالیست که در کوچه ی ما..
بیقراری بیدار..
در پس ِ ناله ی زخمی شُده از زَخمه ی تار...
خاک را می بوید...
می گوید:

تو کجایی گُلنار ...
تو کجایی که مرا حسرت دیدارت کُشت ...
تو کجایی که مرا نرگس ِ بیمارت کُشت .

قصه ی پُرغُصه اش را همه ی مردم شهر ...
پاک از بر دارند .
بالاَخَص دلشُدگانی که چو او ....
غمِ نادیدن دلبر دارند .

.... باز هم شب شُده است ....

آخرین بار که از کوچه ی ما کرد گُذر ...
دیشب بود .
آخرین بار که با ناله ی پُرحسرت او ...
سرنهادم به سر بالش و با او خواندم ...
دیشب بود .

  چه شب ِ غمباری ست ......

عَرَقِ غم انگار ...
دارد از ناصیه ی شب به زمین می ریزد .

نیست شبگرد بخواند امشب ....
خاطری پاک مُکَدَر دارم .
قصه ی پُرغُصه اش را امشب ...
جای او می خوانم ,آنچه که از بر دارم .

سرخوش آن روز که با میزدگان بنشستم ...
تا شُدم مست هم از میکده بیرون جَستم .

آنقدَر مست که می ریخت شراب از چشمم .
آنقَدَر مست که احساس گریبان چاکم ...
می جَهید همچو شَهاب از چشمم .
آنقَدَر مست که می بُرد خرد ...
از سَر ِ جَبر حساب از چشمم .

آنقَدَر مست که از یاس ِ خیالم این دل ...
گُل ِ رویا می چید .
آنقَدَر مست که از باغ فلک دست ِ طَلب ...
خوشه ی معرفت از تاک ِ ثُریا می چید .

غافل از چاله و چاه ...
غافل از معبر و راه ...
نَشئه ی هوشرُبـایـم می بُرد .
چه تفاوت می کرد ...
یـا اهمیت داشت ...
که کُجایـم می بُرد .
بوی ِ نارنج در آن شب انگار ...
جامه کِش سَمت ِ خُدایـم می بُرد .

پای بی افسارم ...
راه ِ خود را می رفت .
دل ِ مجنون وارم ...
کام ِ خود را می جُست .
چشم ِ شَهلاوارم ...
نقش ِ خود را می بافت .

ناگهان لرزیدم ...
رعشه ای رخوَت بار ...
آمد و بلعیدم .
پیشتر زانکه بِیُفتَم بر خاک ...
دست بر ساحت احساس دری سائیدم .
بر سَر ِ بالینم ...
مادری را دیدم .

مادری را که تَقَلا میکرد ...
و تَمَنا میکرد از  .. گُلنار.
دُخترم آب بیار .

نَفَسَم سنگین شُد ...
پلک هایم اُفتاد .
و شنیدم پیچید ...
نغمه ای هوشرُبا در گرامافون گوش ...
که بفرمـا آقـا ...
جُرعه ای آب بنوش .

چشــم  تــا  وا  کــردم ...
باز رفتم از هوش .

رفتم از هوش که بودم در بـَر ...
دلبری رشک ِ قَمَر ...
لُعبتی زُهره جَبین ...
فتنه ای افسونگر .



(( ادامه در قسمت دوم ))




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: 2 فروردین 95 19:47