تبلیغات
. - رباعی ( 101) تا رباعی ( 115 )

رباعی ( 101) تا رباعی ( 115 )

17 آبان 90 22:03

نویسنده : قند پارسی
ارسال شده در:



101

خواهی که فریدون عجم بشنـاسی
سال است ورا طـاق چهارم با سی
او تیـغ بُـرنـــده ی  ولـی امـــراسـت
بــــر فـرق سـلاطین بنـی عبــاسی


102


تهــــران کــــه فـروغ شهـر بابل دارد
هم عارف و هم لُعبت خوشگل دارد
در ظـــاهـر حــال وی حکیمانه ببین
تـــا درنگری چــــه فتنـــه در دل دارد


103

آن شیــــخ کـه خاتــم سلیمـان دارد
شیطـان بُوَد و شکـل مسلمــان دارد
نومیــد نی ام ز چــــرخ زیـرا که هنوز
هر کـوره دهی یکی چو سلمان دارد


104

با دل چه کنم , میل به خوبـان دارم
با خود چه کنم , هـوای عرفان دارم
هــرچنــد کــه ظاهریست آرام مـرا
در سینـه درون هـــزار طوفـان دارم


105

در خانه به جای مرد زن سالار است
زن لعبت مـرد و مانـکن بــــازار است
اینگونه کــــه حـال زن ببینم امــــروز
وَالله کــه کـــــار مرد فـــردا زار است


106

در بنـد و غُـلِ فتنـــه جهــــان است اسیـر
فـرقــی نکنــــد حقیـر بــــا خــواجـه نصیـر
ای شیـخ ز همسـایـه ی خود حالی پُرس
شب صبح شُد وگرسنه او خُفت و تو سیر



107

در شهر بساط عیش و نوش است و طَرَب
مَــردان بپرستنـــد زنــــــان را چــــون  رب
امـــروزه نباشنــــد زنـــــــان در عـــالـــــم
کمتــــر  ز منـــات و لات در قـــــــوم  عرب



108

آن نهج که در شرق به رنج ااست و ملال
در غــرب به کـام جُستن است از امیـــال
زیـن بیـن بــه جُـز شریعت احمــد نیست
راهــی کــه رســــاند آدمـی را به کمــال


109


آنـانـکه به کوههــــا نشیمن دارند
در سیــل بـلا خاطـــــر ایمن دارند
در صبح طلـــوع فجـر گو یـاد کنید
آنانکه نشاط وعیش بی من دارند


110

در آتـش فتنه خُشـک و تر می سوزد
حـالی سر و یـال شیـر نر می سوزد
(شهـرو) نتـــوان پــریـد با بال هـوس
آنجــا که هم از فرشته پر می سوزد


111

بـــا پــــــرده دری نگفتـــه هــا را گفتم
اوقـــــات مُـــــلا و شیــــخ را  آشفتــم
پـَـــروای هـلاک خــــود نــدارم هـرچنـد
جان است و نداده جان جهانبان مفتم


112

چون مـرد قباحت ز زن خویش بدیـــد
وآنگـــــــاه بــــه زن داد جــــواز تـائیـد
یـاللعجب ار جــــــای تعجــب بــاشـد
بـر کُشته ی فاسق بنهند نام شهید


113

چون خَمر نبیذ گشت و شُد بیع شراء
اجکــام چــو تبـــدیــــــل بشُد در زوراء
بــر روی گلیــم خویش آسـوده نشین
دور از سخــن کـــذب قـُـــراء و شُعراء


114

روزی بــرسد کــه بخت یاری بکند
ســردار سپـاه خشـم کـاری بکند
از منبــر زُهد,  بــه زیــر آرد تــزویر
گر تکیـــه بـــه قـوم بختیاری بکند


115

هرچند جهان سرای فسق است و فجور
هرچند بزرگیست بــــه انـــــــدازه ی  زور
نومیـــــد نی ام کــــه چشـــم دارم روزی
حـق جلـوه کنـــد دوبـــــاره از آتـش طـور





دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: 21 بهمن 91 00:02