مقدمتان گلباران

(( مقدمتان گلباران ))

 (( این قسمت همیشه ثابت است ))

لطف کرده

انتقادات و پیشنهادات خودتان را در این قسمت مرقوم بفرمائید,

با تشکر

 شادان شهرو بختیاری

***





(هر گونه برداشت و کپی و انتشار از اشعار فوق آزاد و بلامانع است)


امیدوارم  این ولاگ

 به سرنوشت وبلاگ های دیگر دچار نشود و عاقبت بخیر گردد .

باز دیوانه ی دیوان سَر ِ طاقچه ام .......

***

باز دیوانه ی دیوان سَر ِ طاقچه ام
باز من معتکف حوض لب ِ باغچه ام
شب نشینان فلک میدانند
به چه کس مایل و دلسوخته از داغ چه ام

قُرص خواب آور مهتاب امشب
به گُمان که فُسونم کردست
دل ِ هرجایی من دیگر بار
باز هم همچون پار
باز همچون پیرار
قصد ِ تبعید ِ به سرحد ِ جُنونم کردست

داغ دار ازلم
طشت رُسوایی من روز اَلَست
از سَر ِ کُنگره ی عرش زمین افتادست
ماهی حوض به من می گوید
خاطر زُلف پُر از چین کدامین دلبر
بُرده هوشت از سر
که به پیشانی احساس تو چین افتادست

هیچکس حال مرا فهم نکرد
غیر از آن ماهی سُرخی که پُر از شوق پریدن از حوض
چشم در چشم تر ِ من می دوخت
پا به پای دل ِ سودازده ی من می سوخت

در دلم غوغائی ست
باز پای ِ خردم می لغزد
باز در می مانم
می نشینم لب ِ حوض
غزلی می خوانم
غزلی از حافظ
غزلی از ملکوت
آیه ای از اعجاز

گرچه در محضرت ای ماه سراپا عیبم
خوب میدانم من
خوب می فهمی تو
که چسان تشنه ی انفاس ِ لسان الغیبم

در چهل سالگی ام
تازه آموخته ام شیوه ی دلبندی را
باز هم می خوانم
گرچه از بر دارم
غزل ِ تُرک ِ سمرقندی را

من و ماهی بی دل
من و ماهی بی تاب
ماه در آب به رقص آمده است
... ماهی هم

پرده ی کرکره ی پلکم را
به تمنای نسیم
می کشم تا پایین

عطر نارنج مُعطر کردست
شامه ی خاطره هایی که اصالت دارند

بوی نارنج به معراج مرا میخواند
می پَرَم
در اوجم
بال من شاهپر جبریل است

از فراسوی زمان میگذرم
از فراسوی مکان می نگرم شهری را
که زمین بوس ِ بسی اعجاز است
بوستانش پُر گُل
سروهایش ناز است
آشنا هست به چشمم ... آری ...
آری این شهر خود ِ شیراز است

خلوتی می جویم
تُربتی می بینم
و خُلودی دارم آدم وار

پای آن تُربت پاکی که ملایک هر شب
سجده بر آدم خاکی بکنند
خویش را می بینم
می لرزم
می خندم
می گریم

و هنوز
خاطرم هست چسان
گَرد ِ راه ِ حَرَم ِ قُدسی را
با ارادت به مُژگان رُفتم
و هنوز
خاطرم هست چطور
پای آن سرو نشستم گُفتم :

کیست این خُفته ی در خاک که روحش پیداست
تُربت کیست که سرمنزل اهل ِ دلهاست

خسته ام , خسته که از راه دراز آمده ام
حافظا " سُفره بینداز که شهرو اینجاست

سرو و شمشاد چرا ناز به بالا نکنند
شهر شیراز پُر از جای قدمهای خداست

خیز تا آب هم از چشمه ی دیمه بخوریم
خاک ایذج به نفس های شما نافه گُشاست

خیز تا بر ملک عرش مُباهات کُنیم
خیز تا روی به میقات کُنیم
پرده از صورت پندار فرو اندازیم
عقل را مات کُنیم

ناگهان می لرزم
ناگهان تیر ِ شهاب
می جهد ... شاهپَرَم می سوزد
دستی از غیب برون می آید
پای من را به زمین می دوزد
همه ی عالم قدسی یکجا
مثل آوار سرم می ریزد
خواب ... از پلک تَرَم می ریزد ...

خویش را می بینم درمانده
ماه را می بینم تابنده
حوض را می بینم بی ماهی

باورم نیست ولی ناچارم
اینکه باور بکنم
اینکه بین من و دل فاصله ی تردید است

ماهی سرخ به مقصود رسید
ماهی سرخ هم از حوض پرید
ماهی سرخ کنون جان دادست
خیلی وقت است ...
.... که آبش ز دهان افتادست ...

..........


شادان شهرو

( تقدیم به شیرازیان فرهیخته )

شعری کارت پُستالی تقدیم به استاد محمد قدیمی

شعری
 کـارت پُستـالی
تـقـدیـم بـه استــاد محــمد قـدیمـی
به پاس مهربانی هایش


***


رفته بودم لب ِ بام
تا زیارت بکُنم خالِ سیاهی که به لب دارد مـاه
و ... هوایی بخورم...

بر سَر ِ سُفره ی شب
همه حاضر بودند اِلا مـاه

در پِی روئیت رویش حیران
کوچه پس کوچه ی شب را گشتم
پاره اسب و وشق و پیکان را
حوت را
میزان را ... تا به ثُریا گشتم

سَر ِ آخـر ناچار
مُلتَمس روی به عقرب کردم
گفتم ای ماه کجایی بخدا تب کردم

نه که از رشک ثُریا نهان کردی روی
نکُند لج کردی ...
نه که چون حاجی خرپول که همسایه ی ماست
سفر ِ حج کردی ...
تو کجایی به درآ
نکُند بر سَر ِ راه ِ شیری
گشت ِ ارشاد گرفتست تورا

هیچ مُشتاق نخواهد ز تو سرپیچی کرد...
خنده ای از نزدیک
خنده ای پُر ز ِ نشاط ازلی
از حیاط بغلی
همه ی رشته ی گفتار مرا قیچی کرد...

گرچه از خنده ی مجهول مُکدر گشتم
لیک چون برگشتم ...

ماه را موی پریشان لب ِ ایوان دیدم
کُفر را شاهد ایمان دیدم
رفتن و آمدن جان دیدم
ناز در نرگس فتان دیدم
بید را عاشق و لرزان دیدم
خویش را واله و حیران دیدم

نفسم... ساز ِ مُخالف می زد
خوره ای ... دین و دلم را می خورد
بُهت از پلک ترم می بارید

گفتم ای لرزه ی بر قامت بید
گفتم ای فتنه ی در چشم ِ سیاه

حاضرم اینکه به جانم بخرم دردت را
خوب بُگذاشته ای بر سَر ِ کار ...
آسمانگردت را ...

گرچه موهای تو دارند رفاقت با باد
تاکسیدرمی گشتم
تا نگاهم به نگاهت افتاد
خُشک کردی پا را
دلدارا
مو بپوشان و نلرزان مارا

مسند ماه به کیوان باشد
نه به ایوان باشد

نکُند رشکِ ثُریا زمینگیرت کرد
جانِ من
رحم بکُن
نکُنی نابودم
دیدمش پاورچین
رفت دامن برچین
داخل ِ خانه و در پُشت سر ِ خود در بست
به صف ِ خاطره هایم پیوست
خنده ها کرد به این عشق هَوَس آلودم

گفتم ای ماه نَرو
گفتم ای ماه بِمان
گفتم ای ماه بخند

ای که نیلوفرِ مُرادبِ دلِ زارِ منی
تا به کِی در پِی آزُردن و آزار منی
دلبری , عارضه ای هست که در خونت هست
عشق , تاوان ِ دلی هست که مَجنونت هست

عشق در ذات خود البته قداست دارد
آتشی نیست که بادش ببرد خاکستر
با توام ای دلبر
با تو ای افسونگر
بعد ازین...
بعد از این خواب ندارم دیگر ...

گرچه ای ماه ِ زمینی
امشب ...
از سَر ِ لُطف به من تابیدی
گرچه ای ماه ِ زمینی
امشب ...
به دل ِ ساده ی من خندیدی

بخدا
به خدایی خدا
به غریبی غریب الغُربا
روزی از آن لب ِ لعل تو نمک می گیرم
شده با دوز و کلک می گیرم
من تقاص ِ دل ِ خود را ز ِ فلک می گیرم

آمدی از فلکم زار به زیر آوردی
رفتنت نیست به جُز نامردی
منتظر می مانم
میدانم
منتظر می ماند
گوش ِ ایـوان به قدمهای تو تا برگردی ...



***

شادان شهرو بختیاری

مـرا تشنگـی سَمـت مَسجد کشـانـد .....

راه و چاه


***

مـرا تشنگـی سَمـت مَسجد کشـانـد
چـو  بـرخـاسـتــم خـــــارج از در شَوَم

مـرا گفت  حاجـی  کجــــــا مـی روی
بــه مسجـد بمـــان  تــــــا مُنَـوَر شَوَم

سَـر ِسال هَست و جهان نُو شُدَست
تـــو را تــــا بـــه کِی نَهی مُنـکَر شَوَم

ببوسیـد رویــــم , بـــه گـوشـم بگُفت
مــن از حرص تـــــو چنـــد لاغــر شَوَم

نمی بینمـت  پــــای  منبــر  مُـــــــدام
هـــر آن دَم در ایــن پـاک مَحضَـر شَوَم

بــدو گفتـــم ای شیـــخ  والا مقـــــام
بــــه مـن حـق بــــده گـــر مُکَدَر شَوَم

نــه تــــو خیرخــواهی نـه من شَرخَرَم
چــه بد کــــرده ام نــــادم از شَر شَوَم

بــد و نیـکم از چشــم حق دور نیست
چــو   در   نــــزد  آن   پــاک داور شَوَم

عُقــــابم , چــــرا در قفس خـواهی ام
بـــرای چه بی بــــــال و بی پَـــر شَوَم

منی کـــــه نــــــدارم سَر ِسُفــره نـان
بــرای چـــه  بـــــا تــــو  بـــــرادر شَوَم

چـو  بیـن  مـن و تـو  مُسـاوات نیسـت
محـــــال است  بــــا تـــــو بــرابر شَوَم

تـو همچـون علــی خـدمت خـلق کـُن
کـه تــــــا من به خدمت چو قَنبَر شَوَم

اگــــــر عـاجـــزی از عَـلاجــــم بـگــوی
کـــه تـــــا مـن بــه نزدیــک دیگـر شَوَم

بــــه دیـــدن نـــــداری اگــر چشم من
بخــواه تــــا کـــــه راهـی ِ ابـهَـر شَوَم

اگـــــر من نـدانـــــم رَه از چـــــــــاه را
لـزومــــی نــــــدارد بـــــــه منبـر شَوَم

خَری را ببوســم اگــــــر چشم و روی
از آن به کــــــــه با بوسه ای خَر شَوَم

شادان شهرو بختیاری

مـن آب هیــچ چشـمـه بــه منــت نـخــورده ام ...

در پاسخ به معتمد محل
 که آسمان همیشه در نظرش آفتابی بود
و خلق الله همیشه ناسپاس

***


حاجی که گفته است که فِسق و قُمار نیست
جـایــی که جَـبــر هسـت سَـر ِ اختـیـار نیست

مـن آب هیــچ چشـمـه بــه منــت نـخــورده ام
پنـداشتی که در ولایت ما چشمه سار نیست

وقتی ســواد و فـهــم تـو چون عقل زایل است
دیگــــــر  ز دیـگــران بـــه خــــدا انـتـظار نیست

هرجـــا کــــــه اعتبــار سُخــن در لَفـافه است
دیگـــر بــــه هیــچ چیـــز دگـــــر اعتبـار نیست

هرجـــا کــــه نیست پای سُخن در طناب و بند
آنجـــــا بـــــه نــام هیچ کسی مُستعار نیست

هرجـــا کــه فقـر ساکن هر کوی و برزن است
جُـرم زنـــــان هَـــرزه دگــــــر سنگسـار نیست

هرجـــا کـــه عـــار را نَشُمـــارنـــد عیب و ننگ
دیگــــر گُنــــاه کـــردن کس عیب و عار نیست

در هــر کجــــا کــــه پــــای عمل لنـگ می زند
حـرفـی اگـــر که می شنوی جُز شُعار نیست

هرجـــا کـــه چشـــم را نظــر پاک عادت است
بـر گِـــردِ هیــچ خـــانه ای آنجــــا حصار نیست

نـــوروز مُفـلسـان  ز شـبِ چِـلــه بـدتـــر است
مُفلـس نگشتـه ای کــــه بـــدانی بهار نیست

در دیــگ عقــــــل  آب خـــرد  غُـــل نمــی زنــد
یعنــی کــــه  آبِ غُــل نَــزده را بُخـــــار نیست

شهــرو " چه دانـد آنکه شکم فَربه کرده است
جویــای کـــــار هست , ولـــی کار و بار نیست

شادان شهرو بختیاری

 

غزل لری بختیاری / کَوگِ تـــــاراز مَیَــر چی مُـو دِلِس پُـرخینِه ....

غزل لری بختیاری


***

کَوگِ تـــــاراز مَیَــر چی مُـو دِلِس پُـرخینِه
کُر بِپُرسین کــه چِسِه سیچه خَــراشِه رینِه

شَک نَــدارُم کـه گُلی سُهر دِلِس خین کِردِه
داغ دارِه بــــه دِلـِس , داغِ دِلِـس سِنگــینِــه

نَنـیِـرین حــــال مُنِه سیـچه چینُو خینِه دِلُــم
بِنـیِـرین مَـحـض خُـــــــدا او لَـوِ خینــالیـنِـه

پـات ِ ری خـاک نَنِه گُـرت نِشینِه به قِریت
خــوای کُجــه ری بگو تـــا فَرش کُنُم قالینِه

اَر نیـبـوهِـه کَم از او ناز و اَداتون بِگوهین
سـی دِلِ کیـنِــه کـــه هِی پیـت اِدیـن او مینِه

دوش دیمِس که گُذشت از وَرُم وسِیل نَکِرد
فَنــدِسِــه خــواه کـــه بگـو یعنــی مُنِه نیبینِه

مِنِه کیــچـه مُــو زِ آخــــونــدِ مَحَل پُرسیـدُم
تــون خُــدا سِیـــل بِکُـــن هُو مَلِکه یـا زینِه

زَنگَــلِ شَهــر سیچــه پـاک گُپاسون سُهرِه
مَــر اَنـــار خَــردِنِــه دَستــان به گُپـا مالینِه

ریسِـه کَــج کِــرد و گُــد ایمـانِتِه بر باد نَـدِه
کِــرِه تـی هِـی اِنــی یَشتـی بــه گُلِ بـاویـنِـه

هَفـت پُشـتِ مُو به اَودال ایـرَسِـه جَر نَکُنین
مِنِه شَهـــرویـی نَپُـرسیـن کُره شَهرو کیـنِه

گُـوگِــری اَر نِبـوهِه پـاک کُنِــه دُشمَـنِ یَک
عــالــی و صـــادقــی و شیخـــی و ابــدالینه

معنی ابیات :
____________

1- کبک تاراز مگر مانند من دلش پرخون است / ای پسر بپرسید که چه اش است و برای چه روی خود را می خراشد

2- شک ندارم که گلی سرخ دلش را خون کرده است / داغ دارد به دلش و داغ دلش سنگین است

3- به حال من نگاه نکنید که برای چه دلم اینطور خون است / محض خدا آن لب خون آلود را نگاه کنید

4- پایت را روی خاک نگذار که گرد به دامنت  ننشیند / کجا میخواهی بروی بگو تا قالی را فرش کنم

5- اگر از آن ناز و اداهای تان کم نمی شود بگوئید / برای دل کیست که موی تان را پر پیچ می کنید .

6- دیروز دیدمش که از کنارم گذشت و نگاه نکرد / نقشه اش می باشد . میخواهد یعنی بگوید که مرا نمی بیند .

7- داخل کوچه من از آخوند محل پرسیدم / تو را بخدا نگاه بکن او ملک هست یا زن ..؟

8-  زنهای شهر چرا همگی گونه هایشان سرخ است / مگر انار خورده اند و دستها را به لپ هایشان ( گونه های شان ) مالیده اند

9- رویش را از من کج کرد و گفت ایمانت را بر باد مده / از کوشه ی چشم داشت نگاه به گُل بابونه ( زن ) میکرد .

10- هفت پشت من به ابدال می رسد . دعوا نکنید / توی شهرویی نپرسید که ای پسر شهرو چه کسی هست ؟

11- برادری اگر که نباشد همه را دشمن هم می کند / عالی و صادقی  و شیخی و ابدالی را ...


معنی برخی لغات :
________________

کُوگ = کبک

تاراز = منطقه ای خوش آب و هوا با طبیعتی زیبا در بختیاری . کبک های آن زبانزدند

مَیَر = مگر
چی مُو = مانند من
دِلِس = دلش
پُرخینِه = پر خون است
کُر = پسر
چِسِه = چه اش است
سیچه = برای چه
خراشه رینه = می خراشد روی را
سُهر= سرخ
ننیَرین = نگاه نکنید
چینُو = چنین
بنیَرین = نگاه کنید
خینالینه = خونالود را
پاتِ = پایت را
گَرت = گرد
قریت = دامنت ( قری = نام دامنی است که زنان عشایر می پوشند )
خوای = میخواهی
کجه = کجا
ری = بروی ( رَوی )
قالینه = قالی را
اَر = اگر
نیبوهه = نمی شود
بگوهین = بگوئید
سی = برای
کینِه = کی هست ( کیست )
پیت = پیچ
اِدین = میدهید
مینه = مو را
دوش دیمِس = دیروز دیدمش
وَرُم = برم - کنازم -پهلویم
سیل = نگاه
فندِسِه =نقشه اش است . کلک و حیله اش است
خواه = میخواهد
مُنِه = من ا
مِنِه = توی ِ - داخل ِ
کیچه = کوچه
مُو = من
تون خدا = تو را به خدا
زینِه = زن
زنگَل = زنها
پاک = همه
گُپاسون = گونه هایشان - لُپ هایشان
سُهرِه = سرخ است
خَردِنِه = خورده اند
دستان = دستها را
گُپا = لپ ها - گونه ها
مالینِه = مالیده اند
ریسِه = رویش را
کِرِه تی = گوشه ی چشم
اِنی یَشت = نگاه کردن با دقت را گویند
گل باوینِه = گل بابونه
اَودال = ابدال
ایرَسِه = می رسد
جَر = دعوا - مشاجره
نکنین = نکنید
مِنه شهرویه = داخل شهرویی ( شهرویی = نام تیره ای از بابادی های بختیاری از شاخه ی هفت لنگ . شهرویی خانمیرزا - شهرویی بهبهان - .. و پراکنده در استانهای چهارمحال و بختیاری - خوزستان - کهگلویه و بویر احمد - هرمزگان - سمنان . استخری از شهرویی به عنوان یکی از 32 قبیله ی معروف کردان پارس در 1000 سال پیش یاد کرده است . کردان پارس منظور کوچندگان پارس هست . اعراب در هنگان تصرف پایتخت ساسانی یعنی تیسفون با اولین کوچندگان ایرانی که برخورد داشتند کُردها بودند . برای همین در کتابهای تاریخ هرجا کوچندگانی مشاهده میکردند آنها را کُرد می نامیدند . این لفظ کرد نباید با قوم کرد یکی دانسته شود .

کُرَه = ای پسر

چـه می پُرسیـد از جـا و مکــــانم / چـه می پُرسیـد از نـام و نشـــانم ...

در بــه در

***

چـه می پُرسیـد از جـا و مکــــانم
چـه می پُرسیـد از نـام و نشـــانم

بــرای من مگــر جـایـی بماندست
منی کـــه در بـــه در دنبـــــال نانم

بــرای من مگــر نــامی بمـاندست
منی کــه جان بــه لب آورده جانم

بــه مـانـنــد کش تُنـبـــان بـریــــده
بــه مثـل تیــر جستـه از کمـــــانم

رفـاقـت کـــرده ام با بـاد چون خـار
بــه هر سمتی وزد من هـم دوانم

نمی دانـم اگـــر کــرمـــانـــم امروز
پسین فردا کجایم ؟؟.. اردکانم ..!!

فقــط یک چیــز را در حـد احسنت
همــانــا خـوب دانـــم , خـوب دانم

سری دارم که در افسار نان است
بــه هرجـایـم کشـــانـد مـن روانم



***

شادان شهرو بختیاری

ســالی دگــر گـــذشت و دگرباره عید شد

غزل فارسی

***

ســالی دگــر گـــذشت و دگرباره عید شد
یـــــارم نیـــامد و چشمم بـه در سفید شد

دارنـــد دیگـــران همه در شب ستــــاره ای
یــارب  چــــرا ستـــاره ی مـــــا نـاپدید شد

دیگــر مـذاق مــــا بــه شکر سازگار نیست
بی او عسل بــــه کــــام دل مــا اسید شد

هــر کس کـــه بـُرد از غـــم ایــــام بهره ای
گـــر خـــود یـزیـد بـــود بـــدان بـایــزیــد شد

دیشب بـه روی دل غم عشقم هوار گشت
معشوقه ام کجاست که شهرو شهید شد



***

شادان شهرو بختیاری

دیـشب میــــان خــون دلم دست و پـا زدم

غزل فارسی

***

دیـشب میــــان خــون دلم دست و پـا زدم
سیلـی بــــه بـیـــخ گــــوش دل بیـنـوا زدم

هـر نـــــوع کلـک کـــه بـــود بکـردم سوار تا
خـــود را میـــــان آن دل از سنـگ جـــا زدم

از هر دو گوش گر که فلک کر شود رواست
از بـس تـو را بـه گـوش فلـک من صـدا زدم

بــا اینـکه چشم یــــار غریب است بـــا دلم
جـامـــی بــــه یــــاد غـُربـت آن آشنـــا زدم

خـواهـــم مگــر اینـکه خـــدا خــود گوا دهد
آن حرفهــا کــــه پشت سرت بــــا خدا زدم

در عشق لازم است کــــه راحت گـــریز بود
بـــا ایــن حسـاب خیمه بـــه دشت بلا زدم

دارم هـــزار حـرف نگـفـتـه بــــه زیـــــر لـب
آن حرفهــــا کـــــه بـــا دل خود در خفا زدم

شهرو " مــــرا ببخش کــــه دانـــم مقصرم
عمــــری اگـــر به بخت خودم پشت پا زدم

***

شادان شهرو بختیاری

غزل بختیاری / بشکَنه پام اَیَر بی تو بِنُم پا به بهشت ...

غزلی
 به زبان بختیاری

***

بشکَنه پـام  اَیَـــر بی تــو  بِنُـم پـا  بــه بهشت
وا بِمیــرُم سَـرُم  اَر  بی تــو  بِنُـم سَر بـالِشت

سی دلِ  صـــورت اسـپیـد و تـیـا کـــــال ِ تُـنِـه
طِی تَشِ عشــق مـو اَر ریس سیاهه اَنگِشت

نـیــره یـــــاد ِ تــــو  ز ِ ویــــرُم کــه خدا روز ازل
خاک مون وا اَوِه عِشق ِتو هِویـر کِرد و بِشِشت

خــالَــکِ نُفتِـت و بُـرگ ِ خَلِت و  کِـلمِـن ِ میت
فُرصت ِ عشوه فروهـدِن سی دُوَرگَل نَهلِشت

فیــــل از لشکــر مــوریــــز نــــداره تـی تَــرس
ایـگُـــروسِـــه ز ِ وَر ِ دال هــــزارتـــــا بِنـگِـشت

اَورِنِــه  هَـــرچِـــه بِمُــژنــی بــه مِنِس نید اَوی
حُشک وابیــدِه قنـاتــا  و  اَوی نی سَر ِ کِشت

مـــا اَیَـــــر غـــرق ِ گُنـــاهیم و خــدا لَـج کِرده
سی دِلِ لاله ی وَحشی سیچِه نیبـاره بِشت

بَـعـد ِ "شَهرو" بـــه غـــزل لَـو نَکُنِـه واز کـسی
مَر گُلی مَنـدِه کـــه پـاسِـه بِـکَنِـن وا پـازِشـت




شادان شهرو بختیاری

معنی برخی واژه ها:
===========


اَیَر = اگر
بِنُم = بگذارم
وا بِمیرُم = باید بمیرم
اَر = اگر
بالِشت = بالش
سی = برای
اسپید = سفید
تیا = چشمها
کال = سبز ( تیا کال = چشمهایی که رنگ متفاوت از معمول دارند مثل سبز , آبی و ..)
طِی = پیش ِ - کنار ِ - پهلوی ِ
تَش =آتش
ریس = رویش
انگِشت = زغال
نیره = نمی رود
ویرُم = یادم
خاک مون = خاک مرا
اَوِه = آب ِ
هِویـر = خمیر
بِشِشت = ورز داد ( ورز دادن خمیر )
خالَک = خالک زیور آلاتی است که به پره ی دماغ ( نُفت )نصب می کنند . از جنس نقره یا طلا
نُفتِت = دماغت ( نُفت = دماغ )
بُرگ ِ خَلِت = ابروی خمیده ات ( بُرگ = ابرو - خَل = خمیده )
کلمِنِ میت = خرمن مو . به انبوه موهای پرپشت زنان می گویند کلمن

فروهدِن = فروختن
سی دُوَرگَل = برای دخترها
نَهلِشت = نگذاشت
موریز = موریانه
تی تَرس = چشم ترس
ایگُروسِه = می گریزد
وَرِه = برابر ِ - مقابل ِ
دال = عقاب
بنگِشت = گُنجشک
اَورِنِه = ابر را
ار که بِمُژنی = اگر که چنگ بزنی
به مِنِس = داخلش
نید اَوی = آبی نیست
حُشک = خُشک
وابیده = شده است
قناتا = قنات ها
کِشت = حاصل - مزرعه
سیچه = برای چه
نیبارِه = نمی بارد
بِشت = باران
لَو = لب
واز = باز
مَر = مگر
مَنده = مانده است
که پاسِه = که پایش را
پازِشت = ابزاری که در فصل بهار برای چیدن علف های کوهی از آن استفاده می کنند



معنی ابیات :
=======

1- پایم بشکند اگر بدون تو پا به بهشت بگذارم / باید بمیرم اگر سرم را بدون تو بر سر بالش بگذارم

2- برای روی سفید و چشمهای کال تو است / اگر در برابر آتش عشق من روی زغال سیاه است

3- یاد تو از خاطرم نمی رود که خداوند در روز ازل / خاک مرا با آب عشق تو خمیر کرد و ورز داد

4- خالک دماغ تو و ابروی خمیده ات و موهای پرپشتت / فرصت عشوه فروختن برای دخترها نگذاشته است

5- فیل چشم ترسی از لشکر موریانه ندارد / هزارتا گنجشک از برابر عقاب می گریزد

6- ابر را هرچه چنگ بزنی داخلش آبی نیست / قنات ها خشک شده اند و آبی بر سر کشت نیست

7-ما اگر غرق گناه هستیم و خداوند لج کرده است / برای دل لاله ی وحشی چرا باران نمی بارد

8- بعد از شهرو کسی لب به غزل( غزل لری ) باز نخواهد کرد / مگر گلی مانده است که پای آن را با پازشت بکنند

...... مـُعـرفـی نـامـه ......

در یکی از کلوپ های مجازی دوستی پیغام فرستاده بود که:
 ما آخرش نفهمیدیم شما مسلمانید ؟؟ ..
 ارمنی هستید ؟؟ ..
 زرتشتی هستید ؟؟ ..
 کافرید ؟؟ ..
 چکاره اید ؟؟
خواستم بگویم که مسلمانم ... دیدم که نیستم .
خواستم بگویم که ارمنی ام .. دیدم که نیستم .
خواستم بگویم که زرتشتی ام ..دیدم که نیستم .
خواستم بگویم که ...
شعر زیر حاصل تأمل و تفکر در (خودم) می باشد ..
ظاهر و باطن ما  همین بود
 ...
قضاوت ( ما ) با خود ِ شمــاست ..

...... مـُعـرفـی نـامـه ......


چرا می پـُرسی  از من  کیـستـم من ؟!
چرا خواهی بدانی ....... چیستم من ؟؟

منم ........ گُرگی که شکل ِ میش دارم
منم ........... ماری که بر لب نیش دارم

منم  رنـگ و  منـــم کـیــد و  منـــم بـنــد
منم ............... مَطـرود درگـــاه خـداوند

منم ............. مـُردار خواری عین ِ کفتار
منم ......... کجرو .... منم خرچنگ رفتار

منم ....... ناپاک چشمی ... هـَرزه پویی
منم............ بی غیـرتی .... بی آبـرویی

منم ............... درمانده ای در راه مانده
منم ............... اُفتـاده ای در چاه مانده

منم ............... آن نارفیق ِ دو به هم زن
منم ............ بیگـانه ای از عشق دم زن

منم............ بر سر کـُلاه ِ شرع هـَشته
منم............... از اصـل رانده فرع گشته

منم.......... خوابـی که از چشمی پـریده
منم ............خـاری که در قلبی خـَلیـده

منم.......... ننگی که می بارد هم از نـام
منم........ طشتـی که اُفتـادسـت از بـام

منم .............. روده درازی آسمــان جـُل
منم ............... دریوزه گـردی کـم تحمـُل

منم .......... آدم نمــــایی کـمـتـــر از خــر
منم ... شهـوت پـَرستـی خــاک بــر سـَـر

منم (( شادان)) که کـُفرم در نـهـــاد است
منم (( شهرو )) که حذبم,حذب ِ بـاداست

منـم .... رســواتـــــریــن  فـــــرزنــــــد آدم
کـــــه پــــا  در عـالـــــم خـاکــــی نهـــادم

پـَلیــــدانـی کـــــه چـــون مــن ناسپاسند
صـفــات ِ زشـت ِ مــن را  مـی شنـاسـنـد

اگــر اهـریمنـی دیـــدی کــــه حقگـوسـت
یقین می دان که او .. شادان ِ شهروست



***

.... دهقــان فــداکــــار ....

دهقان فداکار
__________

هــم قــدم بــا خـطـوط ریــل قـطــار
در خـــزانی ســرد , در غــروبی تــار

راه ِ  یـک عمــر رفتــه را  می رفـت
مـــردِ  دهـقــان , از ســـر ِ اجـبــــار

داشـت فـانـوس کُهنه ای در دست
یـــادمـــانی   ز ِ  دوره ی  قـــاجـــار

کـــوه در ظلمـت شبــانـگــــاهـــان
نیـست ایـمـن  ز ِ  گُـرگ یـــا کفتــار

دوش  بـــا دوش  او  تُـفتــگی بـــود
یــــار و همــــراه او درایــن کُـهســار

از  خـزانــریـــز  ابـــرهـــا   آن شـب
خـــاک گـِل گـشت و راه نــاهمـــوار

هـیـــچ راهـــی بـــه غیــر ِ راه آهـن
شـــوق ِ  رفتــن  نـداشتــی انـگـــار

مـــرد ِ دهقـــان بــه زیر ِ لب میخواند
از   بـــــد ِ  روزگــــــــــار  لاکــــــردار

از خطــاهــــای کــــرده اش میکـــرد
نــــزد بــــــاری تـعـــال , استـغـفـــار

بــــا خـیـــــال ِ خـاطـــراتــی چـنــــد
گــــــــاه تـبــریــز بــــود و گــاه بیجار

گــــــــاه می گفت خستـه ام یــارب
چیـست ایــن زنــــدگـــی ِ نـکبـتـبـار

من که ام !! چیستم ؟زنده ای مرده
مُــــرده را سنــگ هست روی ِ مـزار

مـَر نــــه اینـــکه وکیـــلـــی و واسع
مـَر نـــه اینــــکه سمیـعی و ستـــار

در خــــدا  بــــودنـت  نـــــدارم شـک
شـــاکرم , ای خــــــدای ِ مــردمــدار

از جــــــلال  و  شکــوه ِ بـی مثـلـت
از  ســمـــاء  و   زمـیـنـت   ای  دادار

کــــــم نمی آیــــــد ار ببینی هست
نــــــامی از مـــــــا بــــــه دفتــر ِ آمار

خــــــود اگــــــر من نرفتـــم از یــادت
ازچــه یــــــادم  نـمـی کنـی  یـکـبــار

الغـرض هـــر قـــدم کــه بر میداشت
بــــــا خــــدا داشت پُرسشی بسیار

گـــــاه بــــــا خـویـش  درد ِ دل میکرد
گـــــاه می خـــــوانـد آذری اشـعــــار

نــاگهــــان دیــــــــد .. روی ِ پــا لرزید
کــــــوه .. چـــون رَعشه در تن ِ بیمار

از نفیــرش پـــریــد جُـغـــد از سـنــگ
ســـر بـــه سوراخ خویش بـُردی مــار

دیـــــد .. هـرجــا که روی خود گرداند
همـــه جـــا را گـــرفتــه است غُبـــار

پــا بــه پــای خـطــوط چـنـــدی رفـت
تــا کـه پـایـش بمـــانـــد  از رفـتــــــار

دیـــــد کــــــوهی  ز ِ سنــگ جُنبیده
ریـــــــــل مـــدفــــون بـــه زیر ِ آن آوار

هم در آن لحظه . خُشک شُد برجای
تـا رسیـدش بـه گــوش صـــوت ِ قطار

بــــــا تفنـگی کــــــه بـود  بر دوشش
بــــــا فشنگی کـه داشت در دستـار

در دل ِ شـب سـکــــوت را بشکست
بلــکه آگـــــــــاه گـــــــــردد از اخطـار

غـافــــــل  از او  قــطــار  مـی آمــــد
همـچـو  اسـب ِ گُسیـخـتـه افـســار

دیـــــــد .. جــای درنگ کـردن نیست
کــرد بایست چــــــاره ای , نـــاچـــار

پـیــــرهـــن  را  ز تـــن بـــــــرون آورد
بـست بــر لـولـه ی تـفنـگ ایـــن بــار

نـفت ِ فــــــــانوس را همـــــه یـکسـر
بــــــر سَر ِ آن نــگــــون بـکـــردی زار

پیــــرهن را بـــــــه کـــــام  آتش  داد
مشعلی ســـاخت جنسش از ایثــار

مشعلی تـــــا همیشه نــور افـشان
مشعلی تـــــا همیشه بـــرخــــوردار

........
................


شادان شهرو بختیاری

بـــه دنبــــــــال خُــــداونـــــدان تـقــوی ...

خداوندان تقوی
_______________


بـــه دنبــــــــال خُــــداونـــــدان تـقــوی
چهـــل ســـالـــی قــــدم برداشتم من

چو دیدم عدل ایشان عین ِ ظلم است
بــه جَـهـد و جِـد قَــلـــم بـرداشتـم من

خُـــدا دانـــد در ایـــن مُدت همه سـال
کَتــــان کِشتــم , کَــلَــم برداشتم من

خـــدا دانــــد کــــه از سهم کــلـم هم
بــــه قـــدر قــوت , کـــم برداشتم من

ز ِ بـس خـــون در دلـــم کردنــد عمری
خــــدا دانــــد کـــه نــــم برداشتم من

ز ِ بـس بـــا رنگهــــا نـیــرنـگ دیـــــدم
امیــــد از جـــــام ِ جـــم برداشتـم من

ز ِ بـس در زیــــر ِ بــــــار ِ ظُلم مــاندم
خـمیــــده گشتــه , خم برداشتم من

علــمـــدار ِ سپــــاه خشــــم گشتــم
چُـــو شهرو  تــــا عَلَـــم برداشتم من

شادان شهرو بختیاری

عـاشقـی عکـس دلستـان در دست ....

آخرین حرف
______________


عـاشقـی عکـس دلستـان در دست
ســر بــه زانـــو نهــاد و زار گـریـست

گفت بـــا مُــردگــــان چـه دارد فــرق
هـرکـه معشوقـه در کنــارش نیست

پـــا بـه پـــای ِ غمـت سفـر کـــــردم
همسفـر بــا غمت نگفتـی کیـست !

گــر کـــه نــامــم نـبـــرده ای از یـــاد
از چه نــامــم ستـُــرده ای از لیست

حال ِ من , حالِ سرکه و سیر است
سیـــر بـــا سـرکه چون تواند زیست

کــاش می شُــد ببینمـت در خـواب
درد ِ این چشم , دردِ بی خوابیست

بــا تــو من در جهــان خوشم ورنــه
بی تــو معنــای زنده ماندن چیست

قصــد ِ بـرخــاستــن نمـــود ... امــا
عشق فرمان به قلب داد...بایسـت ../

***
نــاگهــــان آتشش بــه جـــان افتاد
جـوشـش عشـق  از  زبــــان افتاد

بی پَـر و بـــال , جـوجـه گُنجشکی
پیـش ِ چشمش , از آشیــان افتاد

روی پـایـش چــو بیــد لـــرزان شُد
عکـس ِ محـبــوب ِ دلستـــان افتاد

از زمیـــن کَنــد و آسمـــــانی شُد
تـــا کــه چشمش به آسمان افتاد

نـــــام معشـوقـــه اش .. دم ِ آخــر
آخریـــن حـرف بــود, کز دهان افتاد

همچو سنگی که کنده شد ازکوه
همچو بـرگی کـــه در خـــزان افتاد

پـــای ِ آن نیمکـت .. یـکی..  گفتا
وامصیبت .. ببـیــن , جــوان افتـاد !

اوفتاد او  ز  پـــا و (( شهرو )) هم
لـب فـــرو بسـت و  از بیــــان افتاد

هرچه خواهی, ... خودت تَصَوُر کُن..
چــون کـــه پـایــــانِ داستــان افتاد




شادان شهرو بختیاری

سنگسار // بــود در قـوچـــان زنــی پـرهیــزکــــار ...

سنگسار

------------------------


بــود  در قـوچـــان  زنــی  پـرهیــزکــــار
شــوی  او   از  مُفـســدیــن  روزگـــــار

زن  بــــرای کـــــار  هـــر  روز  از سحــر
دامــــن هـمــت  ببـسـتـی  بـــر  کمــر

خــوشــه چـیـن هـمـت ِ مــــردانه بــود
گـــرچــه او  زن بــود , مـــرد ِ خانه بــود

لا اُبــالــی شــوی او  بـــا  هـــر کسی
چفـت و بـنــد می کـــرد بی دلـواپسی

نه غـــم ِ نـان داشتی نـه خورد و خواب
دستــرنـــج زن  هــمــی  دادی شــراب

صبحهـــا تـنــها خـــوراکــش بــــاده بود
بنــگ ِ او  هــــم هــر شبی آمـــاده بود

یــــا بــه قـهــوه خـــانه گُستــردی ورق
یــــا کــــه در میخـــانه ها خوردی عرق

روزی آمــــد  سـوی منـــزل  بـا شتــاب
بست بـــر نـوزیــن خــود زیــن و رکـــاب

گفت " ای زن , چنـــد روزی   در حـضـر
می روم , زن هــــم نکــــرد  او را   حذر

واقــف  آن حــــــال ِ شیــدایـش  نَشُـد
مــــرد  رفت و هیـــچ پیـــدایـش  نَشُـد

آن سفــر کـــرده کــــه  بد اقـبـــال شُد
چنـــد روزش  عـاقـبـت  یـک سـال شُد

شوی نــآمـــد طـاقــت او  طـاق گشت
روزهــــای ســـال بــا سختی  گُذشت

سُـــرخ بــــا سیلی  بـکـــردی   روی را
مـی گــرفتـــی زن  سُـــراغ   شـوی را

بس خــلاف یکــدگـــــر  مطلب شنُفت
هـــرکسی از شــوی او  چیــزی بگُفت

این یکی می گفت شویت مُرده است
آن یکی می گفت,گُرگش خورده است

ایــن بگُفـت معـــدوم  رعد و بــرق شُد
آن بگُفـت  در آب  دیـــــدم  غـــرق شُد

در قفــایش ســــالِ دوم هـــم گُذشت
شــوی اصــلآ سوی خـــــانه برنگشت

بــر نـتــــابـــد هیــــچ زن  ایــــن درد را
زن نخــــواهد خــــــانه ی  بی مــرد را

هرکه بی کس گشت داندچیست درد
حــــــال و روز ِ یک زن ِ تنهـــــا  و  فــرد

خــــــانـــه ی بی مــــرد آمـاج بلاست
خــــــانـــه ی بی مرد ,عین کربلاست

ســـــال سوم  , زن بـریـــد از وی امید
مطلــع الفـجـــری نیــــــامد  زو  پــدید

زن بـــــرای قـــوت فــــرزنــدان خویش
مـــایه هــا بگــذاشتی از جان خویش

یــــا بـــه کشت و زرع  می پرداختــی
یــــا  ز غــوره سرکــه  می انــداختـی

چــــــاره ای کــــردنــــد پـیـــــران نظـر
تــــا کـــــه سروش خــم نگردد بیشتر


شــوی زن را مـــُرده اش انگــــاشتنـد
تـــــازه شمشادی کنـــــارش کاشتند

تــــا که سروش تکیـه بر شمشاد داد
تـــا که سر بـــر بـالش راحــت نهــــاد

تـــا کـــــه آمـــد او ببیند  روی ِ خوش
دل کُنــد  بـــا  اُلفـت دلـجــوی خوش

از کــجی ِبخـت ِ  بـد  فــــرجـــــام  او
زهــــر کردنـــد شهد را در کــــــام  او

آنـکـه می گفتند گُرگش خورده است
آنـکـه می گفتند آبـش بُــــــرده است

آنـکه  او  را  مُــــرده  می انگــــاشتند
آنـکه لاشش خـورده می پنــــداشتند

بـــــاز آمد  لیــک نــوزینـــی نـــداشت
در خــــزانی ســـرد در هنگـام چاشت

شـــوی آمـــد  درب را زد  بــــا شتـاب
زن چــو دیـــدش زهــره اش گردید آب

دیـــد زن  , در پُشت در استاده شوی
چهـــره شنگــول از می و ژولیده موی

گفت ای زن  "چهـره ات غمگین شُده
گفت: از بس سایـه ات سنگین شُده

گفت " حــــال  از سر بنـه ایـــن قالها
گفت : خــود بـــودی کجــا این سالها

گفت " بعدآ پُــرس , حـــالا خستـه ام
گفت : کــــری در بــه رویت بستـه ام

شـوی , مـــردی را بدیـــد گفتا بـه زن
کیست این بیگانه ؟ گفتـــا شوی من

گفت " پس چون شُد وفـــــــاداری تو
گفت : گُـــم شُد  در جفــــاکـــاری تو

خــاطـــــرم  را  سـالـهـــــــا  آزرده ای
در زمـــــانی آمــــــدی کـــه مُـرده ای

شوی تــــا بشنید چشمش تــار شُد
بـــر سرش  دنـیـــــــا همی  آوار شُد

وامصیبت ســرنهـــــاد و بـــر شِمُـــرد
آبـــــرویــــــم  را  زن ِ پتـیــــــاره بُـــرد

وامصیبت "  در نـبــــود ِ مـــن  زنـــــم
آتـشی  انــــداختـــه  در  خـــرمنــــم

وامصیبت  " کـــاین زن ِ عفریت خـوی
بُـــــرده  بـــا گُستـــاخی از من آبروی

وامصیبت " در بـه رویــم بسته است
گَـــرم بـــا بیگانه ای بنشسته است

وامصیبت " خـــم بـــه آن ابـــروی داد
آبـــرویـــــم  را  بــــه  آب جــــوی داد

بـــا خــروشش جمع گـــردیدنـد عام
مردهـــا در کـــوچه , زنهـــا روی ِ بام

شوی  آتـش زد  درِ کــاشـــــانـــه را
سنـگ بـــر سر زد , زن و بیگـانــه را

مـوکشــان بُــــردنـد زن را نـزد شیخ
آن ضعیـف سُسـت تـن را نـزد شیخ

شوی بـــــا نفرین نمودنهـا به جُفت
شــرح آن حــــــال ِ پریشان را بگفت

شیخ چون بشنید پُرسیدی ز ِشوی
خـــود کجـا بودی در این مدت بگوی

گفت " ایـــن مدت به کرمان بوده ام
چنـــد ســــالی را به زنـدان بوده ام

شیخ بـــا زن گفت " ای بی آبـــروی
نیست در شرع مُبین زن را دو شوی

بُــــرده ای  هـــم  آبـــروی خویش را
بــدتــــر از خــــود آبـــــروی کیـش را

ایـــن چه ننگی بـــود  ای نـاپـاک زن
از تــــو ســر زد  در میـــــان  انجمـن

آبـــــروی  دیــــن ِ احمــــد بُـــرده ای
خـاطـــــــر  یــک جـمــع  را  آزرده ای

زنـــده زنـــده بـایـــدت در خــاک کـرد
ننـگ را بــــا خــــاک بـایـــد پاک کـرد

گفت  " بـــرداریـــــد ایـــن ابلیس را
ایـــن  زن ِ بدکـــاره ی چون ویس را

تــــا حــــدود شـــرع را جـاری کُنیم
شــرع را  بــــا دفع شَر  یـاری کُنیم

شیخ در پیش و خلایــق پُشت اوی
موی آن درمانده زن در دستِ شوی

مـوکشــان بُـــردنــــد آن بیـچـــاره را
مـوپـریشان ِ گـــریـبــــــان پــــــاره را

در میـــــان  ننـگ بــــاد و مُــرده بـــاد
گـوشوار زن هــم از گوشش فـتـــــاد

کفـش از پـایش درآمـد , پای, خست
در میـــان ره  گـلـوبـنــدش  گُسست

شوی  , می گـفتــی " بنــازم روت را
طعنــه هــا  می زد ,  زن ِ مبهــوت را

ایـــن یکی می زد بـــر او زخــم ِ زبان
آن یکی انـــداخــتــی  آب ِ  دهـــــان

این یکی  می گُفت " مرگت بـــاد زن
مُـــرده  بهتــــر   تـــــا  بُـــوَد  آزاد زن

آن یکی می گفت "  ای اُف بر تو بــاد
مرگ  بـــــر  پتیــــارگـــــان  دیـــو  زاد

تــــا کــه در همــوار جــایی پای ِ نهر
جمـــع گـــردیــدنــد در بیـــرون ِ شهر

شیــخ فرمــــان داد تا در جــای صاف
وآن نگــون اقبـــــال را تــــا بنــدِ نـاف

در میـــــان ِ چـــاله ای کـــردنـد خاک
بــر تـن زن  پیـرهـن  شُد چاک چاک
...
تـــا خدارا خود چه کس آرد به خشم
فعــل ِ زن  یا حُکم شیخ ِ ریش پشم


الغــرض  آن فتنـه چون گـردیــد خَتم
آنچــه از زن ماند در این ضرب و شَتم

بــــود آخـر سر  , پس از لختی درنگ
نیــمه ای درخاک و نیمی زیـــر ِسنگ

***
تـلـــخ کـــــردی بــــاز شهرو کـام ما
مر نـــه اینــکه هست شادان نام ما

تــــا تـــوانـــی خاطـــری را شاد کُن
از حکــــایت هـــــای شیرین یاد کُن


***

شادان شهرو بختیاری

***

این حکایت واقعی ست و در اواخر قاجاریه اتفاق افتاده است , خیلی سال پیش آن را   در  سفرنامه ای خواندم . تصمیم گرفتم که آن را منظوم کنم . مقداری از شعر را همان سال گفتم و الباقی را بعدآ اضافه کردم . متاسفانه نام کتابی که این حکایت را در آن خواندم  را فراموش کرده ام

( احتمال میدهم که سفرنامه ی پولاک باشد )

به کـرمــانـــم ولــی پـا بنـــد ِ یـــزدم

لُعبت ِ زرتُشتی

***

به کـرمــانـــم  ولــی  پـا بنـــد ِ یـــزدم
چه خـوش آغــــاز کــــردم ایـن سفر را

به غُربت خو کُند هـر کس که دیدست
چـو  "شهرو"   دختـــران ِ  اشـک زر را

بـه سمـت ِ   درب ِ آتشـگــاه  دیــــدم
خـرامــــان  کبــک هــای  جلـوه گر را

چــرا بـایــد  ز خـوبـــان  روی گیـــــرم
بیَنـــدازم  چــرا !!.. پـایـیـن  , .ســر را

نــه مـن دیـــوانه ام کــز روی خوبــــان
خـلاف ِ  مـیـــل دل   پـوشــم  نظــر را

چـو خـوبــــان  در گُـــذر  ابــــرو نماینـد
بــه شـوق آرند چشـم خیــره ســر را

دو  روزی هسـت زیـــر ِ ســر گرفــتـم
نگــــاریـن دلبـــــری خـــورشیـــد فر را

اگــر مـوسـی بـــه کــوه طور دیدَسـت
بـــه شهــر ِ یـــزد , من دیــدم شَجَر را

بـه رغبت میخورم هــرچند تلــخ است
ز ِ دستـش قــهــوه ی  تلــــخ ِ قجـر را

اگــر ســـر بــرکُنــد زرتُشـت  از خــاک
یـقـیـــن دارم , پـرسـتــذ  آن  قـمــر را

خلیـــل ار  بیـنـدَش  فــرهــــاد گـــردد
بـــه فـــرق خـــویشتـن کـــوبـــد تبر را

اگــرچــه صاحـب ِحُسن است یـوسف
نهــد بـــر خـاک ِ پـایـش چشـم ِ تَــر را

اگـــــر جبــریـــل   آن  رُخســــار  بینـد
بســـوزانـــــد  ز داغــش , شـاهپــر را

چــه کــم  آیـــد   ز ِ نـازت ای پـریــروی
بپُـرسـی حـــــــال ِ این خونیـن جگر را

کنون یک ساعت و اندی ست چشمم
بــه امیـــد است , بُگشــــایی تو در را

بـه یــزدانـــی کــه نــــازت آفــریـدست
رهــا کُــن  موبـــــدان ِ  چشــم چَـر را

بــرای ِ  خـاطــر ِ  شــــــادان ِ شهــرو
بُـــــرون  آور   ز ِ آتشــگـاه  , ســر را

غـرض  وصـف کمــال ِ حُسـن  بـاشــد
وگـرنـه نیست خیــری , هیـچ شـر را

خــدا دانـد به سیلی کـرده ام سُــرخ
نمـــای ِ  زعـفـــرانـــی  رنــگ ِ  بـَـر را

بـه زیــر ِ بــار ِ فقـرم پُشت خــم شُـد
به چه درمـــان کُنـــــم , درد ِ کمـر را

قلم کـردم سـَرانگـشـت و نوشـتـــم
بـه روی ِ لوح ِ خاک , این  مُختصـر را

چـه می شُـد داشتند اهـل زمـــانـه
صـفــای ِ مـــردم ِ  عصـــر  حـَجَـــر را

به غمخواری کسی هرگز نخوردست
غـــمِ  مستـضـعـفــان ِ  کــارگـــــر را

نــدارد فـوطه بــــا  آن تــــاج تــوفیـــر
فـقـط  پــالان عـوض کـــردنــد خـر را


شادان شهرو بختیاری



اشک زر = شهریست بین اصفهان و اردکان و محل زندگی هم میهنان زرتشتی

اگـــر گُـرگــم , اگــــر میشم , همینم

همینم..

اگـــر گُـرگــم , اگــــر میشم , همینم
اگـــر نـوشـم , اگـــر نیــشم , همینم

اگـــر در ذهــن کــــج پنــــــدار  زاهــد
چــو شیـطــان  بــد اندیشـم , همینم

اگـــر مــن بـــر خـــلاف زُهد و  ظــاهر
پلـیــــد و  اهــرمـن کیـشــم , همینم

اگـــر مــن در قـیــــاس ریش  بــا زُهد
بــــدون  ریـشـه  و  ریـشــم , همینم

اگـــر از بهــر رفـتــن  ســـوی رضــوان
هـمـی محـــروم  از فـیـشم , همینم

اگـــر مــن در فُـجــور و  فسق غرقـم
نه چون تو  بـا خـدا خویشم , همینم

اگـــر مـثـــل شما, امــــا نــه پنهـــان
بــه دنبــــال کــم و  بیـشم , همینم

اگـــر مثــل هـــزاران  بی کس و کـار
پریشــان گوی و  دل ریشم , همینم

بـــدان  ای مُقسـم خُـلـــد و جهـنــم
اگـــر مــن  اهـــل آتیشـــم , همینم

مُطیــع امــــر تـــو   *شهرو * نگـردد
لُــری , یکــدنـــده و لیـشـم , همینم


شادان شهرو بختیاری

حـاضـــرم پُشت ِقبــالَـت بـزنـم جــانــم را ....

غزل فارسی
__________

حـاضـــرم  پُشت ِقبــالَـت  بـزنـم  جــانــم  را
بــر حــذر بــاش  کــه  آجـُر  نکـُنی نــانــم را

کـُشته ی مهر تو شُد,این دل داش آکـُل من
حیــف ..!! صادق ,نَشِنید,قصه ی مرجانم را

خـواهـم امــروز بــه بــازار روم , چـوب زنـــم
پیـش عُـشــاق  حــراج  دل  و  ایمـــــانـم را

تــا بـــه کهریـزک زُلف تـو بـه حبـس افتــادم
شب بـه شب بـوسه زنم میله ی  زندانم را

زیـر شـلاق نـگــاه تــو  , کبــــودست  دلــم
می بَــــرد   بــاد غمـت  تخـت سلیمــانم را

کـودک طبـع من و طفل دلم کم سال است
بــارالـــها ... تـــو نگهــــدار... دو طفـلانم را

خاطرت بس که عزیزاست به یادت هرصبح
آب و جــــارو کنــم از شـوق تــو ایـــوانـم را

گر به دیوان غزل شُهره ی شهرم تو بخواه
تـــا در آتش  فکنـم   پیـش تـو  دیـــوانم را

وقت ِ آن شُـد بـه ارادت  بکُنـم  در گـوشم
حلـقـه ی  بنـــدگی ِ شــاه ِ خـراســـانم را

دوش می گفت رهـا کاش بکردی " شهرو
از سـَر ِ خبـط و خطــا , لحظه ای دامانم را



شادان شهرو بختیاری

اگـــر شهرو زبــــان در کـــام گیرد ...

اگـــر شهرو زبــــان در کـــام گیرد
محــــال است دیگــــری آرام گیرد

اگـــر شهرو زنـد این جام بر سنگ
کسی دیگـــــر دوبــــاره جام گیرد

نـریـمــــان , گُـرز اگـر بنهاد از کف
تهمتــن آیــــد  و  از ســـــام گیرد

اگـــــر تـــــاج از سر بهــــرام افتاد
قُبـــــاد آید هــــم از بهــــرام گیرد

به ننگ آلـــود اگــــر ضحاک جم را
فــریـــــدون ننـگ را از نـــــام گیرد

نبــــاشد گــــر خروش کـــــاویانی
جهــــان را سر بـه سر اوهام گیرد

فسون و سحـــر مُلاهــای طمــاع
فقـــط در مـردمــــان خــــــام گیرد

نه آن تخت و نه این منبر که یزدان
تقــاص خـــود بــــه ناهنـگام گیرد

تـــو را هم پــای در این چــاه لغزد
تـــو را هــم پــای در این دام گیرد

گــریبـــان تـــو را ای شیخ تـرسم
زمـــــانه بـدتــــر از صـــــدام گیرد

کمین صبــر خدا باشد چهل سال
تــــو را هم درد مصر و شـام گیرد

شادان شهرو بختیاری

پیش از رفتن تو خواب ِ شقایق دیدم ...

((  پیش از رفتن تو خواب ِ شقایق دیدم  ))



***

پیش از رفتن تو ....

خواب ِ شقایق دیدم

خواب ِ یک ساحل ِ سرد

خواب ِ یک ... اسکله ی سمت ِ غروب ..

خواب ِ یک دلهُره ی رو به سکوت

یک جهان دلهره در مرگ دقایق دیدم..

پای ِ آن اسکله .. قایق دیدم ..

با وجودی که تو را از همه لایق دیدم !!

...

خــواب دیـــدم کــه شقــایق پـژمـُرد

خــواب دیــدم که تــو را قـایـقی از ساحـــل بـُرد


***

رفتی و از لب ِ من نوش برفت

گرمی عشق ز ِ آغوش برفت

رفتی و کام دلم کردی تلخ

خواب ِ شیرین من از هوش برفت


***

تـو کـه خـود بـا خبـر از حـال ِ  خـرابـم بـودی

ز ِ چه تعبیر ِ پریشانی ِ خوابم بودی


***

خاطر مهر تو سبز

رنگ عشق تو بنفش

مانده در پُشت ِ سرم

جای ِ پایی در برف

رد ِ پایی بی کفش


***


بی وفایی کردی

ورق آخر را رو کردی

کاشکی می ماندی

کاشکی می دیدی

که چها با دل شهرو کردی


***

شادان شهرو بختیاری

اگــر بیـمــار و رنـجــورم نه اینم ...

اگــر بیـمــار و رنـجــورم نه اینم
اگــر نـاچــار و مجـبـورم نه اینم

پس ازنیکی ستُردن ها ز گفتار
اگــر بـا دیــوهـا جـــورم نه اینم

پس از فرمـانروایی ها به عالم
اگــر فـرمــــانـبـــر زورم نه اینم

پس از یک عمر مشعلدار بودن
اگــر سوتـم اگــر کـورم نه اینم

پس از آن جلوه ها و خودنمای
اگــر مخفی و مستورم نه اینم

پس ازیک عمر امر ونهی کردن
اگــر معــذور و مـامـورم نه اینم

منی کــه بـوده ام از پیل داران
اگــر در زیــر پــا مــورم نه اینم

منی که بوده ام خورشید پرتو
اگر خاموش و بی نورم نه اینم

همه گویند شهرو دست بردار!
اگــر تلخم اگــر شـورم نه اینم


شادان شهرو بختیاری

مُفـسـد زنبـاره ای را مُحتسب

مُفـسـد زنبـاره ای را  مُحتسب
دیــد و گـرفت وقت زنــا کردنش


از در ِ رشوه شد و سودی  ندیـد
راضی نشُد او بـه رهــا  کردنش


حاکم شرع گُفت که باید شبی
از  خَصیــه  کــرد  هـــوا کردنش


چنـدی کـــه از خصیـه بیاویختند
گـــوش بشُد کـر  ز صدا کردنش


خصیـه بخنـدیــد از آن درد و تاب
زآن همـه بیـــداد بـه پــا کردنش


گفت کـــه بـــودم  ز تــــو  آویخته
عمری ,  نجستیم رهـــا کردنش


لحـــظه ای حــالا ز مـن آویختی
بیــن  بـد و بیراه به خدا کردنش

شادان شهرو بختیاری

حــاکــــم شرع چون شود فـــاسق ...

حــاکــــم شرع چون شود فـــاسق
جــامــــع علــــم هـــم شود رمــال

شخص عــــارف کجــــا شود گمراه
مــــــرد عـــاقــل کجـــا شود اغفال

مستبد چــون کــــه دم زند از عدل
خــــواند بـایـست ختـــــم استقلال

ایــن همـــان روی دیگر سکه ست
ظلــم بــا عــدل کی شود هم فـال

شُــــد پـرستیــــدن بـتــــان رایــــج
چــه تفــــاوت کُنـــد بـُت و تـمـثــال

مــــردمــان ستم بـــه سر هستند
یـــا کــر و کـــور یـــا کـــه کُـــلآ لال

خـــواب غفلت همی بـرد از هوش
آنـکه خـــواهد گُشایش از اقبـــــال

در جهـــــانی کـــه بحر مواج است
بـــود بـایـــد قـــــوی چـــونـــان وال

آدمـــــی را بــــه عقـــل بشناسند
نـــه کـــه ایــــرانی است یـا بنگال

ای کـــه خـــود را بـــزرگ پنـــداری
معــرفــت نیست در تــو یک مثقال

تـــو بــدین مملـکت چنــان زده ای
گــُه , کـــه دایی زدست به فوتبال

آب دریـــــا نـگـــه نشــــاید داشت
هــــرچــــه خـــواهی بریز در قربال

ای خداگوشی اربه دستت هست
پس چـــرا بـــوق میـــزنــــد اشغال

بـــا چنیــــن شعــــرها گمان نکنم
جـــــان سالــــم بـدر بــَرم امسـال

شادان شهرو بختیاری

غیــــر دزد و راهـــــزن دیـگـــــر کسی آزاد نیست

ذزدان آزاد و آزادگان در بند

***

غیــــر دزد و راهـــــزن دیـگـــــر کسی آزاد نیست
خـــــانۀ دنیـــــا خـــــراب و آخــــــرت آبـــاد نیست

صــاحـب انصـــاف داند اینـــکه بعد از هشت سال
عــــــدل در تهــران مـــا و ظلـم در بغـــداد نیست

نفی تــــــازی بـــودن ضـحـاک در مـلـــک عـجـــم
نفی ظلـــم و نفی جـــور و نفی استبـداد نیست

ایــن غلــط پـنـــدار را بـایـــد بـــه آب فهم شُست
در لبــــاس زُهد اگـــــر گفتنــد کــه شیــاد نیست

کــــوهی از آتش نهــان در زیر این خاکستر است
دل به خاکستر مکن خوش چون خبر از باد نیست

دور گـــــردون بـــر مُـــــراد تـازیـــــــان چرخی بــزد
ورنــــــه فـــــــرزند وقـــاص برتــــر ز فرخزاد نیست

مــــوج طوفــــان خیــــز دارد ,در دل ایــن آرام بحـر
این سکــــوت زیــــر لب خود کمتر از فریــاد نیست

آسمــــــان تنگ است از خیــــل کـــلاغ و لاشخور
آسمــــــان دیـگــــر بـــه زیر پـای خسروداد نیست

بـارالهـــا ایـــــن همه زُهـــــاد آخـــــــر از چـه روی
ترسشان از روز رستـــــاخیـــز و از میعــــاد نیست

قــرنهــــا بعـــــد از پـرستش کــــــــردن بتها کنـون
ایـــــن تقدس هـــــای کـاذب کمتر از الحاد نیست

ای کـــــــه خـــــود را در ردیف اولیـــاء بینی همی
ایـــن طریــــق اولیــــــاء و شیـــوۀ ارشـــاد نیست

از کجــــــا دانـی کــــــه در زیـــــــر لـــوای دولتــت
خــاطــــر رنجیـــدگـــــان کــــــارگر ناشـــاد نیست

از کجــــــا دانی کــــه در این کُهنـه مُلک خُسروان
از جـــوانـــــــان ولائــی هیـچ کس مُعتــــاد نیست

از کجــــا دانـی کــــه در هر گوشۀ ایـن مرز و بوم
زیـــــر بـــــار ظلم تـــــو فــــریــــــاد الامداد نیست

از کجـــا دانـی در این قحــطی, کشـــــاورز فقیـــر
کــودکـانش ســرپنـــاه دارنـــد , یا  بی زاد نیست

از کجـــا دانـی کـــه  زنـدانبــــان زنـــدان های تـو
در لَـــوای عــــدل تـــــو فحــــاش یــا جلاد نیست

اینکه تکیـــه داده ای بـر تــخت آن دانی کجاست؟
مَهد شیـران دلیـــر است , زنگبــار و چـــاد نیست.

گرچه میدانــم بـه کــامت گفت شهرو هست تلخ
بین چه کـردی کــه سخن هیچ از مبارکباد نیست

 

شادان شهرو بختیاری

 

یک شب از غایت میخواری , مست,

عشق و مستی
______________


یک شب از غـایت میخواری , مست
همچـــو سربـــاز فـــــراری از جنــگ

چشم چون جـام شقـایـق  پُـر خـون
روی چون گــونــۀ عـــاشق  گُــلرنگ

پــــای از بُــــردن جسمم , عـــاجــز
زیــر سنگینـــی تــن , پــایــم لنـــگ

بــارهــــا شُـد  کــــه درآوردم   مــن
سر زِ یـک کــوچـه ز بس بودم وَنـگ

بــارهـــا شُـد کــــه زیــــارت کــردم
خـــویـش را درب ســرای فـــرهنـگ

گــــاه می بُــــرد خیـــــالات مــــــرا
سمت چلگـرد , بــه سمت کُهرنـگ

گـــاه  در نشئۀ مِی ,  می گشتــم
لـــب رودخـــانـــۀ جَمـنـا تـــا  گنــگ

گـــاه در دامـنـــــــۀ کـــــوه  کَــــــلار
تَـره می چیـــدم و آویـشن و شَنـگ

***

هم در این وهـــم و خیـــالات غریب
خـویـش را نئشه نمـــودم بـــا بنــگ

تـکیــه دادم بـــه دری لَختــی چنــد
دسـت نـاغـافــل مـن خـورد به زنگ

گـفـتـــم الآن بــــه درآیـنـــد و مـــرا
همچــو ابلیـس بـراننــد بـــه سنـگ

هرچه می گفت: صدایی که شما؟
هیــچ پـاســخ نشنید از مــنِ مَنـگ

***

یـــادم آمــــد کــه فتــــادم بـر خاک
رنـگ رفــت از رُخ و بــــاز آمــد رنـگ

تــا جلا یـافـت دو چشمـم , دیـــدم
کـاسه ای آب گرفتـست بــه چنـگ

شاهدی جـامـع نیکـوئـی و حُـسن
لُعبتـی چـــون قمــر مـــــاه قشنگ

دلـبـــری شــوخ کـــه تـــاب زُلفـش
بُــرده تـــاب از همه خـوبــــان فرنگ

تـیــر مُـژگــــــان سیــاهش  در  دل
جـان ستـان تر بُــدی از تیـر تُفنــگ

کیــش و مـــات از رُخ آن زیـبـــاروی
سر نـهـــادم بـــه بیـــابــان دلتنــگ

چون که هوش آمد و مخموری رفت
هرچه در شهر بـه هر کوچــه درنگ

کـــردمـی هیـــچ نیـــــامد در یـــــاد
که کـــدام کوچه بُـد آن کوچۀ تنــگ

غــــم نـادیـــدن آن یــــــار عـــزیــــز
شهد در کـــام دلــــم کــــرد شرنگ

سالهــا رفــت و بــه یادش هـــر روز
غرق دریـــای شرابـــم چــو نهنـــگ

دل مــن در غـــم او هست انگـــــار
بچه آهـــوی بـــه دنـــــــدان پلـنــگ

کـــاش "گهــرو " بشُدی زیــر و زبــر
کـــه شرابش نـکُنـــد مُــخ را هنـگ

کـــاش آن لحـظه نمی بودم مست
کـــاش آن موقــع نمی بــودم مَنـگ

**
شادان شهرو بختیاری

ما همه مثل همیم ....

ما همه مثل همیم..

***

ما همه مثل همیم , وقتـی مــرا  مـی بینـی
می کنـی  رَم  ز مـن انـگـــار کــه مـن تـاتـارم

ما همه مثل همیم , وقتی به من می خندی
داری  انـگــار  کــه  مـی بــافـی طنــاب  دارم

ما همه مثل همیم , وقتی مــرا مـی بـوسی
می تــوان خـوانــد ز چشم تو که من سربارم

ما همه مثل همیم , وقتی گُلـم هدیـه دهی
داری  انـگــار  فــرو  می کنـی  در دل خـــارم

ما همه مثل همیم , وقتـی  سـلامـم  بکنـی
حتم دارم که بـه خـود فُحـش دهی , نـاچـارم

ما همه مثل همیم ,  مــوش  دوانــی  نکُنـی
گُربه ام , شکل سگم , گرچه ملوسم , هارم

ما همه مثل همیم ,شهر پُر است از من و تو
غلـط انـــــــداز بـُــوَد ظـــــاهــر مـــــــردم دارم

این همه پـرت و پَـلا چیست که "شهرو" گوید
بی خیال...,من خودتم ..!! مثل توام...بیمارم


شادان شهرو بختیاری

دختر و دلاک / دلاک داشــــت پســری را ز روی شــــرع ...

دختر و دلاک

***

دلاک داشــــت پســری را  ز روی شــــرع
میکرد ختنه و پسرک هم به جست و خیز

از پشت پـــرده ای نظر انـــداخت دختـری
نـریـنـۀ پسرک دیــــد و دلاک و تیــــغ تیــز

گیسو بکنــــد و رخ بخـــراشید و لابه کرد
مــــادر بیـــــا کــــه هیچ نمـــاندم ره گریز

نزدیــک رفت مـــــادر و پرسیــد دخـتــــرم
حالـــت چنین پریش چــرا گشته ای عزیز

او را کننــد ختنه تــو ماتــــم گرفتـــــه ای
می پیچید او ز درد تو خونـــابه کــــم بریز

گفتــــا ز ختنه کردن پسرک نیستم ملول
نالـــم بـه حال خویشتن از چرخ فتنه خیز

آخــر گنـــاهکـــار شدم من کـــــه دخترم
مـــادر ببین که بخت چسان میکند ستیز

نالـــم از اینـــکه این نتراشیده را کنــــون
دارنــــد بــــرای همچو منی میکنند تیـــز



شادان شهرو بختیاری




(( حکایت ما( ملت ایران ) و آقایون شده همین حکایت دختر و دلاک ))

در صحن حَرَم چشم مــن افتـــاد بـــه ماهی ...

زیارت
______

در صحن حَرَم چشم مــن افتـــاد بـــه ماهی
زیبــــا صنمی , سـرو قــدی , زُلـــف سیاهی


مــــاهی کـــــه سلاطین عجم هیـــچ ندیدند
مـاننــد رُخش را بــــه حرمـخــــانۀ شــــاهی


بنشسته و بـــا چـــــادر گُــلـــــدار سفیـــدی
می کــــرد تمــــاشــــای حَـرَم گاه به گاهی


چـون بـــــاغ پُــر از میــوه که یکبار شَوَد سبـز
آن هــــــم بـه سَــرِ راه یـکـی فــوج سپـاهی


گفتم به دل ای دل که بدان قیـمت این  وقت
این وقت کـه در آن و در این منصب و جــاهی

لـــرزیــد دو زانـــوی من و سست شُدم پــای
تسلیم دوجــادوش شُدم ,خواهی , نخواهی


دل گـفــت کـــه بنشین نظـــری سیر ببینش
هـــرچنــــد که دل سیر نمی شد به نگاهی


تـــرس مـــن دلـــــداده از آن بُـد کـه نویسند
در دفتـــــر اعمــــــال مــــــن زار گنـــــــاهی


تــا گــــوشۀ ابـــــرو بنمود بُــــرد دلـــــــم را
چـــون بــــاد کــــه با خود ببرد یک پَرِ کاهی


در سینـــه دلــــــم در طپش افتــــاد و  تقلا
آنسان کـــــه گرفتـــــار شَوَد کفتـــر  چاهی


دیـــدم کــه خلاف ادب و منطـق عقل است
نــاموس کسان بــــود ,  نه دافِ سَرِ  راهی


گفتــــم بـــروم پـــــای ضریح  بست نشینم
در صحن نمــــانم پِی اعمـــــال  مُنـــــاهی


در پـــــای ضـریح هوش و هواسم بَرِ او بـود
دیـــدم که مسیر من و دل هست دوراهی


میگفت دلـم ازچه نشستی حَرَم آنجاست
تــــا چنـــد بــــه غفلت بکُنی عُمر تبــاهی


دیـــــدم کـــــه فتــادست میان من و آن یار
از بخــت کجـم فــــاصــــلۀ نــــامُتنـــــاهی


دستم زِ ضریح کَنده شُد از شوق که شاید
در صحن زیــــــارت کُنــــــم آن فیـض الهی

هــرچند کــز این صحن به آن صحن  دویدم
انگـــــار شُد او آب و فـــــرو رفت به چاهی


او رفته و از من جَسدی خُشک به جا ماند
من مانده و ماندی به دلم حسرت و  آهی


آخــــر زِ چه شَهرو نکُند شکوه از این بخت
هربـــــار به نوعی به سرم هَشت کُلاهی

 شادان شهرو بختیاری

***این هم از زیارت رفتن ما ***

من که در دلشـدگی از همه عشــاق سرم

مخمس
________

من که در دلشـدگی از همه عشــاق سرم
من که در شیفتـگی خسرو این بوم و بـــرم
به خداوندی عشق کم تو بنه سر به ســرم
عــارض مـــاه تـو باشـد همه شب در نظـرم
ورنـــه از  کـــوچه معشوقه چـــرا میــگــذرم



همچو لیـلی بنـــما روی بـــه مجـنـون غمیـن
دل ببر از کـف فـــرهــاد وشـان چون شیــرین
نـاز کن بـر خـط و خـــال و سر زلـف مشکیـن
چـون منـیـژه بـه سـر چـــــاه غمم آی و ببین
مـن کــه از بـیــژن در چــــاه گــرفتــــــــارتـرم



یــار لیـلی وشم از شهـــر همی بیــرون شد
الله الله کـــه شهـــرو  ز غمش مجــنــون شد
اشک من سیل شدوسیل همی جیحون شد
مـــردم دیــده چه دانـــد که چرا دل خون شد
شـــرح ایـــن قصــه شنــو از مـــژۀ رفتــــگرم



ایــن دل خـــام هوس کـــرد همی گمــراهم
دیـــدمت روی و بـرفــت ایـن دل نـا آگــــاهم
دامـــن حسن تــو آخـــر بفکنــد در چـــــاهم
ای قضـــا بس کن و کم سنگ فکن در راهم
ای قـــدر دست بـــدار پُتـک مــزن بر کـــمرم



ای بت سیــم قـدِ , مـــاه رخِ , کبـک خـــرام
من چه در حسن تو گویم که در آید به کلام
یــا خـلایـق شنــوند و نـدهنــــدم دشنـــــام
شهـرو آن بــه کــه بهـانه ندهم دست عوام
تـا مگـــر فیــض از آن لعـــل شکــرریــز بــرم



چنـد گفتــم کــه حـذر کن تو از آن زلف دراز
چنـد گفتــم که به هر قبله حرام است نماز
چنـد گفتــم کـه بپرهیـز از ایـن عشق مجاز
ای دل خــام هوس رو سر خود گیــر که باز
اجـــل جـــان مـــن آمـــد کــــه درآرد پــدرم



گــر نـوازش کـنــم آن سنـبـل گیـسو روزی
گــر دهــم بـوسه بر آن نرگس جـادو روزی
فکر روز و شبـم این است و تـو مهرو روزی
شود آیـــا کــــه بـــه کــام دل شهرو روزی
شب کنم صبح وببینم که تو باشی به برم

***

شادان شهرو بختیاری

من ایــــرانــی ام غیــرتـــم آتش است ...

من ایرانی ام

***

من ار کُــرد و تُــرک و لُــــر و گیــلــکم
من ار یــــا بـلــوچ یـــا عــرب یـــا لکـم

اگـــر کـــورمــانجی و یـــا مـــــازی ام
اگـــــر راجــــی و خـــوز اهـــــوازی ام

من ایــرانی ام کـــــام گیــــرم  ز بخـت
نـمی تــرســـم از روزگـــــــاران سخت

چه غم دارم ار دشمنم سرکش است
من ایــــرانــی ام غیــرتـــم آتش است


شادان شهرو بختیاری

تو سمند عشق زین کن کـــه منـــم رکاب دارت

غزل فارسی
_________

تو سمند عشق زین کن کـــه منـــم رکاب دارت
تو بنـوش جــام صــافی کـــه منـــم شراب دارت

تو مرا به غمزه می کُش , به دو چشم دلفریبت
تو مرا بـه نــاز می بنـد , بــه دو زلـف تـاب دارت

تو برون خــرام سرمست و عرق ز چهره بفشان
که من ایـن دو جــام دیـــده بکنـــم گــلاب دارت

به کـــدام دل ببندم , تـو که خود خدای حُسنی
به نگـــاه کینـه جـو   یــا  سخـــن عتـــاب دارت

رمقـــی دوبــــاره یـابــد  دل دردمنــــد  شهــرو
جُـــرعه ای گــرش چشــانی ز دو لعل آب دارت


شادان شهرو بختیاری